Στασιμοχρεωκοπία ή Ανάπτυξη παρανομώντας; Το ερώτημα ενός luben εφευρέτη.

Ο Θύμιος Χατζηλάστιχος* είναι 35 ετών και η επίσημη ιδιότητά του είναι το… λουκέτο. Είναι ένας αποτυχημένος επιχειρηματίας που κατάφερε να χρεοκοπήσει ένα μονοπώλιο. Το 2009 άνοιξε την πρώτη του επιχείρηση με χρήματα που εξοικονομούσε δουλεύοντας από το 2000. Πουλούσε ειδικά μηχανήματα μεγάλης αξίας και έβγαζε από 8% μέχρι 12% για κάθε πώληση. Η επιχείρηση του πήγαινε καλά, παρόλη την κρίση και χωρίς τραπεζικό δανεισμό. Όμως υπολόγιζε χωρίς τον ξενοδόχο. Τα μηχανήματα που διέθετε στην ελληνική αγορά, δεν είχαν εμφανιστεί ποτέ στα μάτια της «Πολιτείας» και έτσι η έναρξη έγινε σε λάθος Κ.Α.Δ.. Για αυτό φορολογήθηκε σαν να πωλούσε το κάθε μηχάνημα με 30% κέρδος και ως αποτέλεσμα βρέθηκε να χρωστάει 2.000 ευρώ κατά μέσο όρο για κάθε μηχάνημα που πούλησε. Αυτό σε συνδυασμό με όλους τους επιπλέον φόρους και την αβεβαιότητα μιας αγοράς που στηριζόταν σε μεταχρονολογημένες (και πολλές φορές απλήρωτες) επιταγές, τον οδήγησε στο λουκέτο αφού του δημιούργησε ένα σύνδρομο καταδίωξης που ο ίδιος πλέον ονομάζει «δημοσιοφοβία». Μετά το κλείσιμο της επιχείρησής του, βρέθηκε με δυσθεώρητα χρέη στην εφορία, άπορος, άστεγος (ευτυχώς για πολύ λίγο) και οφείλει την επιβίωσή του στην αρωγή των φίλων του και το τάπερ της μάνας όποτε ήταν εφικτό. Είχε δύο επιλογές για να βγει από το αδιέξοδο που του προκάλεσε το λουκέτο: είτε να βρει μια δουλειά των 400-600 ευρώ με τα οποία θα ζούσε και θα αποπλήρωνε το χρέος του στην εφορία (δηλαδή ποτέ)· είτε να δημιουργήσει κάτι από το τίποτα που θα του έδινε μια υπεραξία ικανή να αποπληρώσει όλα τα χρέη του και να ξανά αρχίσει μία νέα επιχείρηση. Στην Ελλάδα. Των μνημονίων. Yeah right…
Κι όμως! Κλεισμένος σε ένα εγκαταλειμμένο κατάστημα με βαμμένα τζάμια που χρησιμοποιούσε για στέγη, ο Θύμιος σχεδίασε την πατέντα του με τη μοναδική περιουσία που του είχε απομείνει: τον υπολογιστή του. Κατασκεύασε το πρώτο πρωτότυπο από σκουπίδια, σε φιλικά μηχανουργεία όπου και εργαζόταν για φαγητό και τσιγάρα. Όλα μόνος του και φυσικά υπό την χλεύη των «μαστόρων»: Πρώτο πρωτότυπο, δεύτερο, τρίτο, δέκατο και επιτέλους, δύο χρόνια μετά δούλεψε! Ο δρόμος μετά ήταν σχετικά εύκολος. Κατασκευή ιστοσελίδας προώθηση μέσω κοινωνικών δικτύων, απόκρυψη της σελίδας στην ελληνική επικράτεια, πληρωμές μέσω PayPal. Ευτυχία! Με τα χρήματα που απέκτησε από τις πρώτες του πωλήσεις, μίσθωσε δικό του χώρο (σε όνομα συνταξιούχου που ήθελε να αποφύγει τις περικοπές) και πλέον έχει ένα πλήρως εξοπλισμένο μηχανουργείο με βασικά εργαλεία που του προσφέρουν δημιουργική-κατασκευαστική αυτάρκεια.
Ο Θύμιος εδώ και έναν χρόνο ανοίγει κάθε πρωί την πόρτα του υπόγειου εργαστηρίου του, φτιάχνει έναν καφέ και ξεκινάει τις μηχανολογικές εργασίες μόνος του με τη συντροφιά γνωστού ροκ σταθμού της πόλης. Όταν κουράζεται κάνει διάλειμμα, δεν έχει κανέναν πάνω από το κεφάλι του και όλες του οι κατασκευές του είναι φτιαγμένες με μεράκι. «Proudly made in Greece»: Έτσι θα ήθελε να γράφει πάνω στα μηχανήματα που κατασκευάζει ο ίδιος και πουλάει στο εξωτερικό· αλλά δε γράφει τίποτα. Τα μηχανήματα που κατασκευάζει είναι δική του ευρεσιτεχνία και αποτελούν όνειρο ζωής για όποιον τα έχει ανάγκη. Στο εξωτερικό είναι γνωστός για τη δουλειά του. Μιλάει κάθε βδομάδα στο Skype με περισσότερους “ξένους” από τον Υπουργό Εξωτερικών. Κλείνει τις παραγγελίες του και αισθάνεται πολύ όμορφα για αυτό. Κάθε παραγγελία του αποφέρει από 2 έως 4 χιλιάδες ευρώ και απευθύνεται μόνο σε πελάτες λιανικής. Φυσικά τα χρήματα αυτά δεν περνάνε από καμία ελληνική τράπεζα. Ο Θύμιος πλέον έχει μάθει τα κόλπα καλά. Λογαριασμοί σε τράπεζες του εξωτερικού, συναλλαγές μέσω western union ακόμα και συναλλαγές σε bitcoin. Όλα αυτά φυσικά «κλέβοντας» την εφορία. Αλλά πως αλλιώς θα μπορούσε να έχει γίνει; Με χρέη πολλών μηδενικών στην εφορία δεν μπορεί να κάνει έναρξη επιχείρησης. Και αν μπορούσε, τα τρέχοντα χρέη που θα δημιουργούσε, δεν θα του άφηναν πόρους για να αγοράσει τα μηχανήματα. Επιπλέον, ο Θύμιος είναι εφευρέτης. Η δουλειά του είναι να βρίσκει τεχνικές λύσεις σε καθημερινά προβλήματα άλλων ανθρώπων. Με μία “νόμιμη” επιχείρηση, η περισσότερη ενέργειά του θα πήγαινε στο πώς να ανταπεξέλθει στα πάγια: Επιμελητήριο, ΤΕΒΕ, ΙΚΑ, Εφορία, ΦΠΑ, δηλώσεις, μάχη με τα capital controls για αγορές εξοπλισμού από το εξωτερικό, μάχη με τα τελωνεία, αναμονή για κάθε νέο επιπλέον μέτρο με αναδρομική ισχύ που θα του έρθει στο κεφάλι. Που μυαλό για εφευρέσεις…
Είναι λοιπόν γεννημένος απατεώνας φοροκλέφτης; Ισως ναι, ισως όχι. Σε κάθε περίπτωση όμως είναι γεννημένος δημιουργός και αποτέλεσμα του περιβάλλοντός στο οποίο μεγάλωσε. Για την επιχείρηση που τον έκανε άπορο ξόδεψε όλες του τις οικονομίες και αισθάνεται ότι «του την έκλεισαν» αναγκάζοντάς τον να ζει για καιρό με στερήσεις ώστε να αποπληρώσει το χρέος του προς το Δημόσιο.
Και φθάνουμε, λοιπόν, στο τώρα: Ο Θύμιος είναι ένα βήμα πριν την ολική αποπληρωμή του χρέους του στην εφορία και την επανέναρξη της επιχείρησής του. «Ευρεσιτεχνίες-Εξαγωγές ο Θύμιος» (sic). Μάλιστα πριν από λίγο καιρό βρέθηκε ενδιαφερόμενος από την Αμερική για να αγοράσει 10 μηχανήματα από αυτά που ήδη παράγει ο Θύμιος. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα . Με τις παρούσες συνθήκες, η κατασκευή κάθε μηχανήματος κοστίζει στον Θύμιο 1500 ευρώ για υλικά και εργασία. Λιανική τιμή είναι τα 5.000 ευρώ. Τώρα, κρύβεται από τη σκιά του και βάζει (παράνομα) 3.500 ευρώ στη τσέπη από κάθε μηχάνημα. Ο Αμερικάνος του δίνει 35.000 ευρώ για δέκα μηχανήματα. Αν πάρει τη δουλειά και ανοίξει νόμιμη επιχείρηση θα έχει έξοδα τα 15.000 ευρώ για την κατασκευή των μηχανημάτων και θα του μείνει καθαρό κέρδος 20.000 ευρώ από αυτή την παραγγελία­­­–δεν τα λες και λίγα. Από αυτά τα χρήματα όμως ένα ποσοστό από 70% έως 80% θα φύγει σε φόρους και ασφαλιστικές εισφορές (αυτασφαλιστικές εισφορές, για την ακρίβεια!) . Θα του μείνουν τελικά 3-4 χιλιάδες ευρώ· με 10πλάσια δουλειά που θα διαρκέσει τουλάχιστον 5 μήνες με τις υπάρχουσες κατασκευαστικές δυνατότητες! Έτσι λοιπόν, ο Θύμιος βρίσκεται σε απόγνωση γιατί έχει δημιουργήσει μια επιχείρηση με ένα προϊόν μεγάλης υπεραξίας, η επιχείρηση είναι έτοιμη να ανθίσει αλλά ο Θύμιος δεν έχει κανένα κίνητρο να προχωρήσει. Τουλάχιστον όχι νόμιμα. Ωστόσο ούτε στην παρανομία θέλει να συνεχίσει να ζει: Αδιέξοδο.
Εσείς τι θα κάνατε αν ήσασταν ο Θύμιος κύριε Αλέξη, κύριε Κυριάκο, κυρία Φώφη, κύριε Σταύρο, κύριε Βασίλη;

(*O Θύμιος Χατζηλάστιχος είναι υπαρκτό πρόσωπο….)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *