Συμπληρώνονται σημερα (6 Αυγούστου) , 25 χρόνια από την ημέρα που η πρώτη γυναίκα Ολυμπιονίκης της Ελλάδας, η Βούλα Πατουλίδου ανέβηκε στο πιο ψηλό σκαλί του βάθρου των Ολυμπιακών Αγώνων(1992) της Βαρκελώνης προκαλώντας έκρηξη υπερηφάνειας και συγκίνησης σε όλο τον Ελληνισμό.
Η αθυρόστημε κραυγή της Βούλας Πατουλίδου και η τεράστια επιτυχία της στο στίβο αφού η Ελλάδα για πρωτη φορα μετα από το 1912 κατακτούσε χρυσό μετάλιο στο στίβο αποτέλεσε την φυτἰλι μιας εποχής μεγαλων επιτυχιών στον ελληνικό αθλητισμό.
Η Βούλα Πατουλίδου με την δηλωσή της έγραψε την δική της ιστορία.Από τότε έχει κυλήσει πολύ νερό στ αυλακι ,η Πατουλίδου διηνυσε και διανύει(σήμερα ως αντιπεριφερειαρχης της Μητροπολιτικής Ενότητας Θεσσαλονίκης) την δική της ξεχωριστή διαδρομή στον πολιτικό στίβο της χώρας αλλά λίγοι ίσως θυμούνται με ποιο τρόπο και υπό ποιες συνθήκες το κορίτσι από τον Τριπόταμο Φλώρινας πέτυχε αυτόν τον «άθλο» που κάθε πρόβλεψη έως τότε τον χαρακτήρισε ακατόρθωτο.
Καποιοι λένε κυρίως αυτοί που ήθελαν να μειώσουν την επιτυχία της ότι ο παραγοντας τυχη υπἠρξε καθοριστικός αφαιρώντας με εξοργιστικό τρόπο το απρόοπτο της οποιασδήποτε αθλητικής αναμέτρησης που συνθέτει την πραγματικότητα διαπράττοντας το ιστορικό ολίσθημα του εάν.
Εάν δεν αρρωσταινε η ταδε αθλητρια, αν δεν επεφτε στα τελευταία μέτρα της διαδρομής η Ντίβερς ξεχνώντας ότι με το ίδιο αν η Πατουλίδου ασχολιότανη πιο νωρίς με τα εμπόδια ή αν είχε μεγαλύτερη υποστήριξη μπορεί να πηγαινε την Βαρκελώνη με τον τιτλο της παγκόσμιας πρωταθλήτριας.
Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου έκανε όλη την Υφήλιο να εκφράσει τον θαυμασμό της γι αυτήν την άγνωστη έως τότε αθλήτρια από την Ελλάδα που πήγε στην Βαρκελώνη χωρίς σημαντικές περγαμηνές μ ένα μεγἀλο «Πιστευω σε μενα».Μ ένα μόνο καλό πλασάρισμα στον τελικό για τους σχολιαστές ενώ η ίδια είχε σπάσει τα προσωπικά της κοντέρ το ένα πίσω από το άλλο στους προκριματικούς.Κι έφυγε από την πρωτεύουσα της Καταλωνίας κάνοντας την μεγαλύτερη έκπληξη στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης, όλη την υφήλιο να παραμιλάει με την κατάκτησή της και την Ελλάδα να μην κοιμηθεί από χαρά εκείνο το βράδυ.
Οι περισσότεροι βεβαίως έχουν δει την κούρσα και το πώς η Βούλα Πατουλίδου έφτασε στο βάθρο.Είναι μια κούρσα συγκλονιστική και παραμένει… αχόρταγη για τους φίλους του στίβου.
Εκείνο όμως που λίγοι γνωρίζουν είναι ότι την χρονιά του ‘92, η Βούλα Πατουλίδου ερχόταν με δύναμη από την Θεσσαλονίκη. Με ορμή από το Σπλιτ. Και πιο πριν από την Κωνσταντινούπολη. Και νωρίτερα το ΄89 από τις Σέρρες. Είχε ήδη δοκιμάσει στο μπασκετ του Μ.Αλεξάνδρου. Είχε τρἐξει «100στάρι»,είχε τρέξει και στην σκυταλοδρομία κι είχε μπει μετά από πολύ ψάξιμο και προσπάθεια στο «100άρι με εμπόδια» .
Στα προκριματικά, πέρασε με τον καλύτερό χρόνο που είχε κανει εκείνη την χρονιά: 13.14. Στα προημιτελικά έτρεξε ταχύτερα 13.05. Στα ημιτελικά συνέτριψε το πανελλήνιο ρεκόρ στα 12.88 και μπήκε στον μεγάλο τελικό. Ποια φοβόταν την Βούλα Πατουλίδου? Καμμιά από τις αθλήτριες που είχαν μπει στον τελικό δεν την γνώριζε καλά. Στην ματιά που της έριχναν στο ζέσταμα το πολύ πολύ να έλεγαν μέσα τους: «Ως εδώ που έφτασες Ελληνίδα πολύ καλά ήταν… Μπράβο σου… Αλλά εδώ είναι τα μετάλλια. Είναι άλλη ταχύτητα. Υψηλή τεχνική στα εμπόδια. Είναι εμπειρία… Είναι δόξα είναι τιμή. Είναι τώρα η δική μας στιγμή…»
Για την κάτοχο του παγκοσμίου ρεκόρ την Βουλγάρα Ντόνκοβα σίγουρα η Βούλα δεν ήταν στα…θηρία που θα φοβόταν. Η Αμερικανίδα Ντίβερς-Ρόβερς αδιαφορούσε για τα πρόσωπα στη γραμμή εκκίνησης. Είχε το χρυσό στο τσεπάκι της. Ο αγώνας δεν χωρούσε άλλα προγνωστικά εκείνη την εποχή…
Πριν μερικά χρόνια ένας φίλος μου αποκάλυψε ότι η Βούλα σ στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων της Βαρκελώνης πονούσε τόσο που η ένταση του πόνου καθιστούσε την συμμετοχή της… τυπική διαδικασία.
Πόσοι άραγε πληροφορήθηκαν αυτή την… λεπτομέρεια μετά τους έξαλλους πανηγυρισμούς και το χρυσό μεθύσι που προκάλεσε η Βούλα?
Η «Πόντια» δεν είχε πάει πάντως για τουρισμό στην Βαρκελώνη. Ο σωματικός πόνος δεν ήταν από τα εμπόδια που θα την σταματούσαν. Υπήρξαν άλλωστε μεγαλύτερα πριν. Τα συναισθήματα που την είχαν κυριεύσει εκείνη την ώρα τα περιγράφει και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου της «Ἑκρηξη Ψυχής». Αυτήν την …έκρηξη άφησηςε από μέσα τ να ξεχυθεί στον τελικό των 100 μέτρων με εμπόδια. Στον μεγαλύτερο και σημαντικότερο αθλητικό αγώνα της ζωής της. Κι αυτήν την εκρηκτική δύναμη διέκρινε μόνον ο αμερικανός σπήκερ που πριν απ όλους τα τελευταία μέτρα και πριν πέσει η Ντίβερς αναφερόταν στην επερχόμενη πρωτιά της Πατουλίδου !
Μια έκρηξη! Μια φωτοβολίδα που έκανε τα 100 μέτρα μετ εμποδίων σε 12.64 απίστευτα δευτερόλεπτα και λίγο αργότερα την δήλωση που ξάφνιασε τους πάντες.
Πολλοί είναι αυτοί που σήμερα λένε ότι είναι τόσες πολλές και τόσο συγκλονιστικές οι άγνωστες λεπτομέρειες εκείνης της κατάκτησης που αν τις αθροίσουν οι παράγοντες του Αθλητισμού και κυρίως του Ελληνικού Στίβου, θα πρέπει να δώσουν στην Πατουλίδου ένα ακόμη χρυσό μετάλλιο για το πώς τελικά κατάφερε να τρέξει ταχύτερα, να δρασκελίσει μακρύτερα, να περάσει ψηλότερα πάνω απ όλα, τα άλλα εμπόδια και να νικήσει τελικά για την Ελλάδα ρε…!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *