Υπό άλλες συνθήκες το θέμα της συνάντησης των Μακεδονικών σωματείων ,εντός κι εκτός Ελλάδας, θα συγκέντρωνε πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας. Υπό τις παρούσες η διοργάνωση πέρασε χωρίς να επηρεάσει και χωρίς ν ακουστεί ιδιαίτερα πέρα από τους κύκλους εκείνων που μάχονται υπέρ των δικαίων της Μακεδονίας και του ονόματός της. Για τους Έλληνες πολιτικούς δε, που θεωρούσαν και θεωρούν εν πολλοίς «χαμένη υπόθεση», την υπόθεση του ονόματος καθώς δεκάδες κράτη έχουν αναγνωρίσει την ΠΓΔΜ με το συνταγματικό της όνομα οι Εργασίες του Παγκοσμίου Επιστημονικού Συμποσίου της Εταιρείας Μακεδονικών Σποδών, με τίτλο «Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ Ιστορικά δεδομένα και σύγχρονες προκλήσεις» που διοργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 23 Ιουλίου με παράλληλη έναρξη του 12ου Παγκοσμίου Συνεδρίου Παμμακεδονικών Ενώσεων και του 71ου Παμμακεδονικού Συνεδρίου Αμερικής πέρασε και δεν τους …άγγιξε.
Ούτε βεβαίως κι αυτοί που έχουν αυτοχριστεί «Μακεδονομάχοι» έχοντας υψώσει φωνή στο Κοινοβούλιο φάνηκαν ιδιαίτερα στην συνάντηση…Δεν είμαστε άλλωστε και σε περίοδο εκλογών…
Κι όμως τα συμπεράσματα της ήταν αρκούντως σημαντικά για τον Μακεδονικό Ελληνισμό.
Το πιο σημαντικό ίσως αναφέρθηκε από τον καθηγητή Αναστάσιο Τάμη,(University of Notre Dame, Australia) και πρόεδρο του Αυστραλιανού Ινστιτούτου Μακεδονικών Σπουδών της Μελβούρνης:
Ο κ Τάμης επισήμανε ουσαστικά την ανάγκη τα ελληνικά (και κυρίως τα μακεδονικά) σωματεία στο εξωτερικό να πάψουν να είναι …φολκλόρ.
«Τα μακεδονικά σωματεία στη Διασπορά ανέφερε ο καθηγητής πρέπει να επαναπροσδιορίσουν τον ρόλο τους και να καταστούν εστίες προβολής του πολιτισμού και της ιστορίας του μακεδονικού Ελληνισμού, μέσα από μαθητικούς διαγωνισμούς, εικαστικούς, μουσικούς, θεατρικούς αγώνες, μέσα από εργαστήρια μάθησης και διδασκαλίας αλλά και μέσα από υποτροφίες για επιμορφωτικές κατασκηνώσεις στον γενέθλιο τόπο των γονέων τους.
Ως εστίες μορφωτικής ανέλιξης της Μακεδονίας να δώσουν έμφαση στην ανθρωπολογική διάσταση του μακεδονικού προβλήματος και της ονομασίας της FYROM, διατηρώντας σε ισχύ και εγρήγορση την αντοχή αλλά και διατήρηση της εθνογλωσσικής ταυτότητας του μακεδονικού Ελληνισμού. Η ελληνική Πολιτεία απαιτείται να κατανοήσει ότι χρειάζεται έναν συμμετοχικό και διαδραστικά κινούμενο Ελληνισμό στη Διασπορά, με γνώμη απέναντι στα δρώμενα, ώστε και η Διασπορά να έχει μέρισμα στην ευθύνη των αποφάσεων και να μην κινείται πλέον στα πλαίσια του επιθυμητού και του ιδανικού, αλλά μέσα στα πλαίσια του δυνατού και του πραγματιστικού. Η διαδικασία της διαπραγμάτευσης με την FYROM είναι θέμα επομένως πολιτικό και ανθρωπολογικό. Το πολιτικό το χειρίζεται η Πολιτεία μέσα στο πλαίσιο της πολιτικής επιστήμης που είναι ο συμβιβασμός, αλλά οι Έλληνες απανταχού προσδιορίζουν τη θέση τους ανθρωπολογικά ακονίζοντας την αντοχή των γενεών που έρχονται…»
Αυτό που προειδοποιεί ουσιαστικά ο καθηγητής δεν είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτό. Άλλωστε οι Μακεδόνες της διασποράς και ουσιαστικά οι Έλληνες εκτός Ελλάδας βλέπουν πιο γρήγορα και πιο εύκολα αυτά που μέλλονται σε εθνικά μας ζητήματα.
Μιλώντας στο ίδιο συμπόσιο ο αν. Καθηγητής του Τμήματος Ιστορίας & Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. κ Ιακ Μιχαηλίδης κι εστιάζοντας ιδιαίτερα στη σύγχρονη περίοδο και στις σχέσεις της Ελλάδας με τη FYROM, τη Βουλγαρία και την Αλβανία, υποστήριξε ότι το Μακεδονικό Ζήτημα σε διάφορες μορφές θα εξακολουθήσει να αποτελεί για αρκετές δεκαετίες ένα διεθνές ζήτημα.
Το πνεύμα της όλης συνάντησης αποτυπώθηκε από τον γραμματέα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και πρόεδρο της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρίας Χαλκιδικής τον κ Βασίλη Πάππα ο οποίος απευθυνόμενος στους απόδημους Μακεδόνες ανέφερε μεταξύ άλλων και τα εξής:
«Γνωρίζουμε βεβαίως καλά, ότι και σεις έχετε τους προβληματισμούς σας, τις ανησυχίες σας για τη χώρα μας, για τις μελλοντικές εξελίξεις, για την προάσπιση των εθνικών μας δικαίων. Τώρα που οι φίλοι μας λιγοστεύουν και οι κίνδυνοι είναι ορατοί… Τώρα είναι η πιο κατάλληλη στιγμή, στηριζόμενοι στην 3χιλιετή ιστορία μας, με ενωτικό πάντα πνεύμα, χωρίς κομματικές αντιπαραθέσεις, με ενίσχυση της ενυπάρχουσας αμφίδρομης σχέσης Ορθοδοξία – Ελληνισμός, να τονώσουμε την εθνική μας συνείδηση, να επιχειρήσουμε έναν ειλικρινή διάλογο προς κάθε αμφισβητία των Δικαίων της Πατρίδας μας, να εναγκαλιστούμε αυτούς που αγαπάνε παθολογικά τον τόπο μας και εμείς τους παραμελήσαμε, τους Φιλέλληνες και συγχρόνως να σταθούμε άτεγκτοι και ανυποχώρητοι σε όσους επιβουλεύονται την εδαφική μας ακεραιότητα, την ιστορία και τον πολιτισμό μας…»
Στο συμπόσιο παρουσιάστηκαν επίσης δύο ενδιαφέρουσες εργασίες
Η μία από τον καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. κ Χρ.Αραμπατζή ο οποίος τόνισε ότι στην Διασπορά, η Ορθοδοξία και ο Ελληνισμός είναι μια αδιάσπαστη τριάδα. Μία να λείπει η άλλη… καταρρέει!
«Η σύνδεση της Ορθόδοξης Εκκλησίας με τον Ελληνισμό και η ταύτιση του δεύτερου μαζί της ανιχνεύεται ήδη στα τέλη του 16ου αιώνα» ανέφερε ο κ Αραμπατζής. «Έκτοτε, πρόσθεσε, η Ιστορία συνδέει και σφυρηλατεί την αδιάσπαστη σχέση μεταξύ Ελληνισμού και Ορθοδοξίας. Στη Διασπορά η Ορθόδοξη Εκκλησία εξαιτίας της δοκιμασμένης πολυεπίπεδης θεσμικής της οργάνωσης έγινε ο ρυθμιστής της εθνικής και θρησκευτικής ζωής των Ομογενών ελλείψει άλλου τέτοιου κέντρου, το οποίο όσες φορές επιχειρήθηκε να δημιουργηθεί κατέρρευσε μέσα σε εμφύλιες διαμάχες και προστριβές…»
Η δεύτερη εργασία, αφορά το φως που έριξαν στην περίοδο της Θεσσαλονίκης μεταξύ 9ουαιώνα και του 1204 μ Χ τα συμπεράσματα ενός ερευνητικού προγράμματος της Φιλοσοφικής σχολής του ΑΠΘ ,τα σ οποία παρουσίασε σ αυτό το συμπόσιο, η κα Μελίνα Παϊσίδου, Επίκουρη Καθηγήτρια του Τμήματος Αρχαιολογίας . Πρόκειται για τη μεγάλη περίοδο αίγλης και μεγάλων αλλαγών στην πόλη καθώς αυξήθηκε ο πληθυσμός, μεγάλωσε το εμπόριο, το λιμάνι, ενισχύθηκαν τα τείχη της και οι οχυρώσεις γενικά, οριοθετήθηκαν γειτονιές, χώροι ,εργαστήρια και δραστηριότητες ,η Θεσσαλονίκη έγινε περισσότερο εξωστρεφής κ.α.
Όπως ανέφερε η κα Παισίδου «η πόλη αυτή την περίοδο δείχνει δυναμική ανάπτυξη με αστικές μεταμορφώσεις σε όλες τις εκφάνσεις του δημόσιου και ιδιωτικού βίου, των εμπορικών και παραγωγικών δραστηριοτήτων, της άμυνας, των θρησκευτικών δραστηριοτήτων και του αστικού μοναχισμού. Οι νέες δομές της πόλης, επέφεραν συγκέντρωση του πληθυσμού και αντίστοιχη συγκέντρωση και αστικοποίηση των ποικίλλων δραστηριοτήτων γύρω από συγκεκριμένους οικιστικούς άξονες. Ο πυκνοδομημένος αστικός ιστός φανερώνει τάσεις κατάληψης όλου του διαθέσιμου περιτειχισμένου χώρου, καθώς και των άλλοτε δημόσιων εκτάσεων προς όφελος της ιδιοκτησίας. Το γνώρισμα αυτό συμβαδίζει με την εντυπωσιακή δημογραφική ανάκαμψη της πόλης. Οι μεγάλες γειτονιές κατατέμνονται σε επιμέρους μικρότερες αποκτώντας νέα σημεία αναφοράς. Παράλληλα εξαπλώνεται η εμπορική και παραγωγική ζωή σε όλο το κέντρο της πόλης και μετατρέπεται η έννοια της «Αγοράς» από στατικό περιορισμένο χώρο σε χώρο κίνησης. Σε αυτά προστίθενται και οι μικροί επιμέρους κοινωνικοί και παραγωγικοί πυρήνες με εργαστήρια που συνυπάρχουν στον ίδιο χωρικό πυρήνα με τις κατοικίες. Η εξωστρέφεια της Θεσσαλονίκης τεκμηριώνεται με την πλούσια δραστηριότητα του λιμανιού και των εκτεταμένων αποθηκών της. Τέλος, η χωρική επέκτασή της με την προσθήκη της ακρόπολης αποτελεί μεγάλο αυτοκρατορικό έργο της εποχής σε συνδυασμό με την ενίσχυση των οχυρώσεων και την ταυτόχρονη μεταφορά της διοίκησης στα υψηλότερα και πιο προφυλαγμένα σημεία της».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *